اگر لحظه ها را غیب کنی اگر از من رو نهان کنی و دلم را بی تاب کنی و اگر شبق موهایت را به شب ببخشی و چهره ات را در آییینه ئ تمام نمای ماه تماشا کنی اگر با شانه های طلایی خورشید زلف هایت را افشان کنی و اگر مرا در شهر آشوبی خلوت دلم تنها بذاری و اگربه قصد شکست دل من به کره ای نا شناخته سفر کنی و بدین گونه لبخند زیبایت را از من دریغ کنی:

                من هرگز نخواهم مرد تا فقط یکبار دیگر تو را ببینم.

(( کوچه ))

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه ئ جانم گل یاد تو درخشید

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه محو تماشای نگاهت .

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ئ ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست با آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید:تو به من گفتی :

(( از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!))

با تو گفتم :حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم...))

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ئ تلخی زد و بگریخت....

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم نه رمیدم.

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی از عاشق دل آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم....

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

((مگه می شه؟))

میگه دوستم داره به صداقت همیشه

اما من

باورم نمیشه عاشقی هنوزم باشه

آخه من دردم مثل غصه توی پاییز زرد زمونه

چه جوری می شه که با من باشه توی فصل پر گلایه

مثل شبنم پر اندوه خیس از خیال بارون

مگه میشه تو بمونی عاشق مگه می شه؟

دو تا جاده یکی پاییز یکی نیمه بهاره

دو کبوتر دو تنها که بی هم میشن دیوونه

سرنوشت اما چنینه باید بگذریم از هم

تو میگی که این خیاله اون وقت این دلا چی میشه؟

نمشه بگذری از من بگذرم از تو نگو تقدیرمون اینه

بیا تا عاشق بمونیم که بهار عاشقی خزان نمیشه.

((سادگی))

بیا شاهد که حال من تماشائیست

بیا که من را با تو از چشمانت تمنائیست

تمام آسمان دل پر از باران پاییزی

و مرا هراسی از جاده های سخت تنهاییست

گوش فرا ده آوای گریه های روی میز است

ببین که کار شمع خنده زدن بر حال و روز است

مرا چه حاجت که دم زنم از آتش عشقی

که معلوم است صدا پر سازوسوز است

گوش بسپار به صدای قلبه خسته حرفت را باور کردم

رفتم قطره قطره سوختم اما اسمتو صدا نکردم

تجویز دکتر تقدیر درد بودومن در نگاهت

غروب را یک لحظه تا ابد باور کردم

می خواهم دروغ بگویم واژه هام دلتنگی نکردند

چشمانم آرام بودند دیگه بچگی نکردند

احساس شعر خسته ای از من گذشت آرام بی عبور

اما راست که دیگه واژه هام سادگی نکردند.